Hüzün..

Hüzün müydü haleti ruhiyem, yoksa hüsran mı ? Cumartesi öğlen saatlerinde İstanbul sokaklarında tabana kuvvet turlarken yalnız başıma, yanımdan geçen arabaların içinden gelen bangır bangır marşları duyduğum zaman hissettiğim duygu neydi ? Arabalarını süsleyenleri gördüğüm zaman.. Çocuklarına o renklerde balonlar alan ailelere baktığım zaman.. 9 yedekle çıkılan ve 0-2 kaybedilen Bursa maçına aklım takıldığında.. Lakayıtlıktan son 5 dakikasına 0-2 mağlup girilen ve zar zor 2-2 ile 1 puan çıkarılabilen İBB maçını düşündüğümde.. Ankara'da Ankaraspor maçında dağa taşa atılan penaltıyı gözümün önüne getirdiğimde.. Lig sonuncusu Rizespor'a İstanbul'da kaptırılan 2 puanı, yine ligden düşen bir başka takım olan Vestel Manisa'ya verilen 2 puanı hayal ettiğimde.. Oturup da düşünerek hatırladığım şeyler de değildi bunlar. Yolda yürürken birdenbire gözümün önünden geçen hadiselerdi. Sırf bunlar bile 11 puan ediyordu. Fikstürü incelesek kimbilir daha neler çıkardı. Evet, neydi bunları düşünürken hissettiklerim ? Cevap belliydi; "hüzündü" elbette.. Hüzün.. Yani "Gönül üzgünlüğü, gam, sıkıntı". Aynen buydu haleti ruhiyem. 2006 hüzün değildi, hüsrandı. Çok net hem de. Ama bu seneki hüsran değil hüzündü. Üzgündü gönlüm. Açık ara puan farkı yapılması gereken bir ligi ezeli rakibe teslim etmişti takım. Bu sıkıntının, bu zevk almazlığın, bu saman gibi geçen günlerin tek açıklaması buydu. Bir yerlerde bayram yapılıyordu. Ve o bayramı yapmak bizler için işten bile değildi. Ama bize İstanbul sokaklarında tek başına dolaşıp, hüznü yaşamak düşmüştü. Bayramı başkaları yaşarken.. Diyeceğim o ki; kimbilir kaçıncı hüzündü bu, yolun yarısını devirmiş, üstüne kıdem bile almış ömrümüzde. Kimbilir belki daha ne hüzünler yaşayacağız. Ve evet, yolun yarısını devirip üstüne kıdem bile almış ömrümüzde çokça hüzünler de yaşatmıştık rakiplere. Ve yine yaşatacağız belki kalan ömrümüzde.. Velhasıl.. Taraftarım, tarafım diyorsak bugünleri de yaşayacağız sindire sindire.. İçimize çeke çeke.. Hatta belki bundan bile nemalanacak kulüp aşkımız, bağlılığımız.. Yapmak zorundayız.. "Aşkınla olduk derbeder" diye bağırıyorsak, bugünleri de yaşayacak ve babamızın emanetini sahipleneceğiz.. Çünkü bizde emanete hıyanet olmaz...