Kızım Olmadan Asla !

Kaç gündür moralsizim. Çok kötüyüm. Durup dururken ağlayasım geliyor. Gözlerim doluyor. Boğazım düğümleniyor. Şu anda bu yazıyı yazarken bile.. Enke'nin intiharı ile tekrar gündeme gelen 2006 yılında kızını kalbindeki problem nedeniyle kaybedişi bu duygularımın sebebi. Babasınız, 9 ay boyunca onun gelmesini beklemişsiniz, sonunda gelmiş.. Güzeller güzeli bir prensesiniz olmuş.. Ama biliyorsunuz ki ölecek. Bir daha olmayacak.. Allahım nasıl bir acıdır bu böyle..

Ben ortada fol yok yumurta yokken, bazı acıları yaşadığımı düşlerim zaman zaman.. Ne büyük bir manyaklık aslında. Ama elimde değil, yaradılışım böyle.. Durup dururken hayatımda çok önemli olan insanların öldüğünü düşünürüm. Bir daha olmayacaklarını düşünürüm. O acıyı yaşayacağım zamanı, çok daha önceden yaşarım beynimde.. Kendi kendime ağlarım sonra. Biri görüp dese ki "ne oldu birader ?", verecek cevabım bile yoktur. "Falan kişinin öldüğünü düşündüm, hayal ettim, şimdi de o hayalden dolayı ağlıyorum" gibi bir cevap veremeyeceğime göre.. İyi düşün, iyi olsun diyenlerden hiç olamamışımdır. Beynim herhangi bir konu hakkında hemen en kötüsünü düşünür.. En feci senaryolar tıkır tıkır beynimde oluşur birdenbire.. Ki bunun için hiç çaba harcamam bile.. Dediğim gibi, yaradılışım böyle..

Ortada fol yok, yumurta yokken bu tip düşünceleri kafamdan atamayan ben, hele ki gerçek hayatımla benzerlik taşıyan kötü bir hadiseyi başkasının yaşadığını gördüğüm zaman hayattan kesilirim adeta. Her şeyden kötü bir sonuç çıkarabilme korkusuyla yaşamayı normal hayat standardı haline getirmiş olan biri için doğal bir davranış biçimi (!) olsa gerek..

Enke'nin kızını kalbindeki delik yüzünden kaybetmesi ve Enke'nin intihar etmesiyle bu küllenmiş konunun tekrar gündeme gelmesi, doğuştan kalbinde problemi olan bir kız çocuğuna sahip olan beni feci ve iflah olmaz bir şekilde etkiliyor günlerdir. Kalple ilgili çok çeşitli hastalık biçimleri var. Başınıza gelince profesörü oluyorsunuz bu işlerin. Öncelikle kızımdaki durum Lara'nın ki kadar tıbbi anlamda kötü değil. Ama yine de ne çare. Beyin ürettikçe üretiyor kötü senaryoları. Doğuştan kalp açıklıklarının envayi çeşidi var. PDA, ASD, VSD, AS, MY vesaire vesaire.. Bunların hepsi tıbbi isimlerin kısaltılmışı. Mesela VSD "Ventriküler Septal Defekt" demek. Mesela ASD "Atrial Septal Defekt" demek. Peki onlar ne demek derseniz bilmiyorum. Ama PDA'yı biliyorum. Yani "Patent Ductus Arteriosus" illetini..

İşte benim kızımda doğuştan olan rahatsızlık bu.. Patent Ductus Arteriosus. Kısaca anne karnında iken çalışan, ancak doğduktan sonra 48 saat içinde kapanması gereken bir damarın kapanmayarak aktif çalışmaya devam etmesi şeklinde açıklanıyor. Doğduğunun ertesi günü söylediler Acıbadem Hastanesinde bize. O günden beri hep kontrol altındaydı. Devamlı ekokardiyografiler, şunlar bunlar.. Gündelik hayatını etkilemiyordu aslında. Görünüşte herşey normaldi. Kızım koşup oynuyordu her çocuk gibi.. Ama sonuçta vardı bu illet minik kızımın minik kalbinde.. Ve baştan beri "operasyon yapılmalı" denmesine rağmen kabullenmek istemeyen analık-babalık bünyemiz bir türlü razı olmuyordu. Ama yapacak birşey olmadığı için operasyonu 26 Ekim tarihinde yaptırdık Gebze Anadolu Sağlık Merkezinde. Tabi o günü, o anları, içeride minik kızımın üzerinde doktorlar çalışırken dışarıda bizim bekleyiş anlarımızdaki haleti ruhiyemizi ancak yaşayan bilir, anlar. Hiç durmaksızın, durabilmeyi beceremeksizin ağlamanın ne olduğunu öğreniyorsunuz.. O gün kızımın kalbine Ductus Oklüzyonu operasyonu yapıldı ve Perkütan Transkateter yöntemiyle kapanması gereken açıklığa bir metal madde yerleştirildi. O madde hayatı boyunca kalbinde kalacak, tıbbi literatüre göre herşey yolunda giderse kızım o maddeyi hayatı boyunca hiç hissetmeyecek.. Tanrıya şükür ki operasyonun iyi geçtiğini söylüyor doktorlar.. Şu anda burada uzatıp da okuyucuları sıkmak istemediğimden bu illetle ilgili riskleri ve yaşanabilecek komplikasyonları yazmak istemiyorum uzun uzun.. Tanrı hiç kimseye yaşatmasın..

Sonuç olarak tahmin ediyor ve işin içinde olduğumdan kelli çok araştırdığım için biliyorum ki, Lara'nın rahatsızlığı benim kızımın rahatsızlığından kat be kat ileri bir düzeydeydi. Zaten amacım rahatsızlıkları mukayese etmek değil. Sadece Enke'nin baba olarak yaşadığı duyguları bir nebze de olsa anlayabildiğimi anlatmaya çalışıyorum. Tam 27 ay boyunca "ya kızımı kaybedersem, ya kızıma birşey olursa" şeklinde yaşadım ben. O prensesimin, o hayatımın anlamının birgün gelip de beni bırakma ihtimalini kafamda trilyonlarca kere kurdum. Belki de binde bir olan böyle bir ihtimali, sanki kesin olacakmış gibi hergün yaşadım beynimde..

Velhasıl.. Tarifi imkansız ve anlaşılmaz duyguların pençesindeyim kaç gündür. Evlat başka bir şey usta.. Sahip olmayan bilmez, bilemez. Ben o doğana kadar nasıl yaşamışım, o yokken ne yaparmışım, neye gülermişim, neye ağlarmışım, hiçbir fikrim yok.. Sanki o doğmadan önce hiç yaşamamışım..

Bir baba evladının peşinden gitmek isterse, evladı her nerede olursa olsun gider.. Ama hızlı trenle gider, ama köprüden uçarak gider.. Güle güle Enke.. Şimdi al Lara'nı kucağına, doyasıya kokla onu gıdığından.. Öp öpebildiğin kadar...